De Bilderberg Organisatie
Het idee voor de Bilderberg organisatie kwam van de illustere Pool Joseph H. Retinger. Aan het begin van de jaren ’50 waren de anti-Amerikaanse gevoelens onder de West-Europese elite naar Retingers mening sterk gestegen. Retinger, een Poolse nationalist van katholieke afkomst, zag hierin een groot gevaar voor de strijd tegen het Oost-Europese communisme, waarvoor eenheid noodzakelijk was. Daarom stapten Retinger en zijn vriend, Unilever-president Paul Rijkens, samen naar prins Bernhard met het voorstel om een informeel Atlantisch overlegorgaan op te zetten waar ‘representatieve’ Europeanen en Amerikanen binnenskamers hun meningsverschillen konden overbruggen en een gezamenlijke strategie voor het aanpakken van gemeenschappelijke problemen vinden, aldus Retinger in een interne handleiding uit 1962.
Het zou een zeer besloten overlegorgaan moeten worden, hoofdzakelijk om dezelfde reden als de ‘off the record’ procedure bij de CFR: Bilderberg deelnemers dienen een ‘groep boven de partijen’ te zijn en moeten dus worden gevrijwaard van alle beperkingen die hun functies en partijlidmaatschappen met zich meebrengen. In Bilderberg kan men vrijuit spreken en plannen maken zonder met wie ook rekening te houden De eerste geheime ontmoeting had plaats van 29 tot 31 mei 1954 in het Bilderberg-hotel in Oosterbeek, waaraan de groep de naam ontleende. Tot de leden behoort de elite uit de zakenwereld, het bankwezen, regeringen en intellectuelen.
Vanaf 1954 werden er jaarlijks een, een enkele keer twee, Bilderberg-conferenties gehouden. In 1956 werd een permanent bestuurscomité ingesteld, met Retinger als secretaris tot diens dood in 1960, dat de agenda opstelde en deelnemers uitnodigde, per keer tussen de 50 en 80 deelnemers. Prins Bernhard was voorzitter tot 1976, toen de Lockheed-affaire losbarstte en Bernhard aftrad om geen publieke aandacht op de Bilderberg Groep te vestigen.
Hij werd opgevolgd door lord Home; de huidige voorzitter is lord Carrington, voormalig secretaris-generaal van de NAVO. De conferenties duren doorgaans 3 aaneengesloten dagen, waarbij ook de maaltijden en het vertier in de avonduren gezamenlijk wordt doorgebracht in afzondering van de buitenwereld. Eén van de regels is dat elke deelnemer ten allen tijde contact mag opnemen met een andere deelnemer om een probleem uit de wereld te helpen. Hiertoe wordt voor iedereen een adreslijst bijgehouden. Een en ander leidt tot een hechte groepscultuur, aldus Rijkens: “In de loop der jaren hebben we een soort broederschap opgebouwd, die steunt op vriendschap en wederzijds vertrouwen.”
Van de nu bestaande Westerse planningsgroepen poogt Bilderberg het meest haar interne zaken en ledenlijsten geheim te houden – wat nooit geheel lukt in een open samenleving als de onze. De Bilderberg-Groep doet nog minder dan de CFR aan publieke opinievorming en schrijft alleen rapporten voor de eigen deelnemers. Terwijl de CFR ook een externe denktank is die ingeschakeld kan worden door beleidsmakers bij speciale problemen, gaat het bij Bilderberg om direct en continu overleg tussen de beslissers in politiek en bedrijfsleven zelf. Aan deelnemers is uitdrukkelijk verboden om binnenskamers besproken aangelegenheden openbaar te maken. Wel wordt van hen verwacht dat zij in de eigen kring informele steun zullen verwerven voor de eventueel bereikte consensus op de Bilderberg-conferenties, aldus Retinger in een geheime (uitgelekte) nota van november 1955. Echtgenotes – het aantal participerende vrouwen, waaronder koningin Beatrix, is op de vingers van een hand te tellen – worden op kosten van de Bilderberg-organisatie in winkelcentra losgelaten.
Gemaakte notities worden aan het eind van de dag opgehaald en verbrand en de omgeving van de conferentie-accomodatie wordt van te voren door de politie afgezet.
De visie van Retinger dat er geen tegenstelling is tussen de ‘pro-Europese’ en de ‘Atlantische’ houding – zoals zo vaak wordt gesteld – maar dat het integendeel twee kanten van dezelfde medaille zijn, lijkt in Bilderberg-kringen vrij algemeen te zijn geaccepteerd. Het weinige dat van Bilderberg bekend is wijst er zonder meer op dat het functioneert als een orgaan dat eenheid heeft gesmeed tussen verschillende Atlantische groepen die allerlei meningsverschillen hadden maar door de situatie, met name de Koude Oorlog, gedwongen waren samen te werken. Tijdens de eerste Bilderberg-conferentie was er van Europese zijde grote irritatie over het optreden van de anti-communistische heksenjacht van senator Joseph McCarthy in de VS. Charles Jackson zei namens de Amerikaanse vertegenwoordigers echter dat het inherent was aan het Amerikaanse systeem dat een dergelijk figuur korte tijd invloedrijk kon zijn en dat Europa zich geen zorgen hoefde te maken: “Of McCarthy nu zal sterven door moordenaarshand, of wordt uitgeschakeld op de normale wijze waarop wij Amerikanen de wonde plekken in onze politiek genezen, kan ik u niet zeggen, maar wel geef ik u de verzekering dat als wij hier voor de tweede maal bijeenkomen, McCarthy van het Amerikaanse politieke toneel zal zijn verdwenen.” Hatch schrijft dat toen McCarthy kort daarna inderdaad werd teruggefloten, het de Europeanen vertrouwen gaf in de VS en in de macht van de mensen die op de Bilderberg-conferenties verschenen.
Anderzijds was Bilderberg ook een belangrijke motor achter het proces van Europese eenwording. “Ik geloof dat het Verdrag van Rome, dat tot de EEG heeft geleid, is voorbereid tijdens Bilderberg-conferenties en belangrijke steun heeft ondervonden van de daar gevoerde besprekingen”, zei George McGhee.
“De macht van deze planningsgroepen [de Round Table, de Mont P'lerin Society, Bilderberg, de Trilaterale Commissie en de CFR] is groot, maar nooit groter dan de macht van het kapitaal waarvan zij het centrale zenuwstelsel vormen. Dus in een crisissituatie (bv. 1930 of 1970) zitten ook deze groepen in de problemen. Ik moet hier direct aan toevoegen dat het begrip ‘groep’ enigszins misleidend is. Van de bovengenoemde groepen was er, met uitzondering van de Mont P’lerin Society die een neo-liberale ‘evangelisatie’ beoogde, niet een die bij voorbaat één bepaalde politiek voorstond. Integendeel, van de Round Table tot en met de CFR gaat het om ontmoetingsplaatsen voor vertegenwoordigers van de meest uiteenlopende standpunten en bijvoorbeeld Bilderberg en de Trilaterale Commissie zijn ontstaan uit crisissituaties die met ernstige onderlinge meningsverschillen gepaard gingen. Wat de leden verenigt is slechts het streven naar behoud en bestendiging van de kapitalistische verhoudingen, maar hoe… Daarvoor komen ze nu juist bij elkaar en daarvoor is vaak geheimhouding nodig (vooral om de onderlinge meningsverschillen binnenskamers te houden), daarvoor moeten ze boven de partijen staan, enzovoort. Is eenmaal een consensus bereikt, dan is de groep ‘machtig’ in de zin dat langs dezelfde veelheid van kanalen waarlangs eerder de verschillende opties bij elkaar kwamen, nu de optimaal geachte strategie weer terug kan keren, ditmaal bekleed met het informele gezag en de officieuze stempel van de ‘groep’. Maar dat er een permanent machtscentrum zou bestaan, is fictie en zou geen recht doen aan de complexe werkelijkheid van de moderne kapitalistische maatschappij.
Het is lange tijd moeilijk geweest iets te weten te komen over de Bilderbergers, zo dicht was hun sluier van geheimhouding. Ieder wie men ernaar vroeg, verklaarde onbekend te zijn met het bestaan van een groep die de naam draagt van “Bilderbergers”. Maar de Bilderbergers bestaan inderdaad, hoewel de laatste tijd iets minder geheimzinnig, zijn hun persconferenties schertsvertoningen.
De Bilderbergers beperken hun “binnenste cirkel” tot ongeveer 100 man. Deze 100 met zorg gekozen mensen worden ieder jaar uitgenodigd voor een ontmoeting op een niet naar buiten bekend gemaakte plaats waar geconfereerd wordt over de te volgen strategie.
Ondanks de indrukwekkende namen van de 100 deelnemers, weten alle grote dagbladen deze jaarlijkse gebeurtenis steeds te ontwijken. De geheime code van de Bilderbergers werkt perfect. De vergaderingen zijn steeds gesloten voor publiek en verslaggevers. De besluiten worden niet bekend gemaakt. Tot de deelnemers behoren nochtans de kopstukken van de grote wereldpers.
De vragen die velen zich steeds weer stellen, zijn deze: Zijn regeringsfunctionarissen, die lid zijn zich bewust dat zij deel nemen aan een organisatie die streeft naar wereldheerschappij? Zijn ze bezig de weg te bereiden voor een wereldbeheerser?
In de Tweede Kamer is ooit een vraag gesteld over de Bilderberg door een parlementslid. Die vraag is door de voorzitter van de kamer onmiddellijk afgehamerd als niet ter zake doende. Ondanks dat bijvoorbeeld Koningin Beatrix iedere vergadering bijwoont, wordt dit door de regering afgedaan als privé.
Waarom vindt niemand het vreemd dat de pers geen melding maakt van het feit dat de Koningin of Prins Willem, Bilderberg bijeenkomsten bezoekt. Normaal gesproken volgt de pers hun overal. Als ze op vakantie gaan (privé), staan de camera’s klaar, als een land bezocht wordt, staan de camera’s klaar, als ze een bevriend koningshuis bezoeken (privé), staan de camera’s klaar. Als Prins Willem een baantje krijgt bij het Olympisch comité of bij een clubje over waterhuishouding dan is het wereldnieuws. Maar als ze een Bilderberg bijeenkomst bezoeken dan heet het ineens privé te zijn en wordt alles helemaal dood gezwegen en vragen als onfatsoenlijk gezien. Geen enkele krant neemt de moeite om er zelfs maar een artikel aan te wijden. Dat is op zijn minst vreemd te noemen.
Als we dan hierboven lezen dat er een zeer grote macht schuilt achter de Bilderbergers, dan moeten we op zijn minst de rol van de Koningin opnieuw bekijken. Beatrix is net als haar vader een permanent lid van deze groep. Op een grote uitzondering na is zij iedere vergadering aanwezig. Regeringsfunctionarissen zien we een enkele keer opdraven, maar Beatrix is altijd aanwezig. Dat regering en pers de illusie in stand houden dat Beatrix geen werkelijke macht heeft moeten we dus met de nodige korrels zout nemen. Haar macht achter de schermen is veel groter dan iedereen denkt.
Zeker is, dat de Bilderberg?conferentie geleid en beheerst wordt door de Council on Foreign Relations, de CFR. En het is heel opmerkelijk dat niet alleen in Nederland niemand, maar ook de doorsnee Amerikaan nooit van de CFR heeft gehoord. Toch is de CFR de onzichtbare regering van Amerika.
Lees ook
Source
Hetnieuwedenken
